Hasret Giderdik

şakağımda
müntehir bir sancı
eskimiş yüzün

avucun
etten kemikten buzdağı
omuz donduran

ağzında
yalan yılan
sonu gelmez langırtın

ne iyi ettin de geldin
ne iyi ettim de gördüm
ne iyi ettik de gömdük birbirimizi

Yangın Sonrası

o hep beklemiş kimsesizi ara, çoğal
o ıssız bedene sarıl, ısın
o cılız sesi dinle, gürleş
o derin kuyuya eğil, genişle
o titrek ışığa yüz çevir, yıkan gözyaşınla

yoksa her dem eyvah-ı biçare
yoksa her ümit ziyan-ı beşer
yoksa her kuytunda vaveyla
yoksa her taş koşsun dağına
yoksa her gül dikeninden yaralı

o içindeki çarşı-pazarda cümbüşlen, durul
yoksa bütün çul-çaput bir kıvılcım aşkında

sen kül giyinmekte inat ettikçe

...

gelseydin ne olurdu
son kez gelseydin
-üşüyen çırılçıplak gövdemi taşıdım bir nehir yatağına-
terlemiş alnıma küçük parmak uçlarınla dokunsaydın
karanfil baygını ağzınla öpseydin dudaklarımı
orda öylece ölseydim
kapasaydın göz kapaklarımı
çekip gitseydin sonra
kimsenin ruhu duymasaydı

Taylan Çocuk Tahliye Olamadı

çığlık çığlığa geldi sesi avludan
canhıraş sancılar tuttu penceremizi

köhnemiş gülüşleri kurban verdik usuldan
yeni yeni dikenler bürüdü günlerimizi

Kötümser Beyitler

aşk kokan sular hızla çekildi avuçlarımdan
parmaklarım tutunamazlığın hırsında kördüğüm

kedere sıvanmış balçık döküldü dudaklarımdan
eski sevdalardan arta kalan süzme bal güldüğüm